της νύχτας

μες στην αγκαλιά σου νύχτα ξημερώθηκα
νύχτα της αγάπης μάνα παραδόθηκα

μαζί

Είμαστε μαζί και αυτό το εκκωφαντικά σιωπηλό παρόν έχει τα χρώματά σου. Μόλις πριν λίγο μπερδευτήκαν τα κυκλώματά μας. Πάλι...

E = m c2

Οι κόρες των ματιών σου διαστέλλονται καμπυλώνοντας το χρόνο της ζωής μου σε μια στιγμή, αυτήν που με κοιτάς.

της σιωπής2

είναι κανένας εκεί;
είμαι ένας άλλος, κανένας κι εγώ
να γίνουμε δυο

της σιωπής

άσ’ το παράθυρο ανοιχτό σ’ όλες τις καταιγίδες
θα δεις στο φως μιας αστραπής όσα ποτέ δεν είδες

μάθε τα λόγια της σιωπής…
(τραγούδι/Μάλαμας-πολύ ωραίο)

παραλήρημα

δεν ξέρω τι είναι αγάπη
ξέρω ότι το βλέμμα μου σε ζητά το τραγούδι μου σε γυρεύει το σώμα μου σ’ αγαπά κι είναι πιο δυνατό κι από μεθύσι που δεν το φτάνει το μυαλό μη με βασανίζεις λοιπόν με πρωινά ερωτήματα που γιγαντώνεται η σκιά τους τη νύχτα και δε μπορώ να ησυχάσω γλυκέ μου-έτσι κι αλλιώς κάποτε θα γίνουν όλα αστέρια μακρινά/ έπαψες να σκέφτεσαι το παρελθόν και τώρα σκέφτεσαι το μέλλον- με τρελλαίνεις

πόδια

Υποτάσσομαι...

γύρω σου

ανυπομονώ να τυλιχτώ γύρω σου

το ποτό που με κερνάς

Πάλι η βροχή φέρνει τους ήχους της ανάσας σου, και έρχομαι να βεβαιώσω πως είναι ο δικός σου άνεμος που θροΐζει στα δέντρα, η δική σου μουσική που τραγουδούν οι σταγόνες. Μάλλον ακόμα δε συνήλθα...
Πίνω από το ποτό που με κερνάς...

παντού

βρίσκω παντού τη μορφή σου

πότε;

Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα
σ’ αυτή την αγκαλιά
στα σκουριασμένα σύννεφα
στα φύλλα
στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά

Ας ήτανε να πνιγώ
σα μια σταγόνα
μέσα στα χείλη σου εγώ
βροχή μου
σκέπασε αυτή τη γωνιά
τούτο το σώμα που διψά

(πότε θα τραγουδήσουμε;)

τόσο λίγες

Παρασκευή βράδυ με το χειμώνα πίσω από την πόρτα. Αυτό που μού ‘ρχεται στο νου είναι η ζεστασιά του κορμιού σου μέσα σ’ ένα τοπίο που παίρνει τα θαμπά χρώματα της πρωινής ψύχρας. Ταξίδια σ’ άδειους δρόμους, μουσκεμένους από τη βροχή ή την πρωινή υγρασία. Μουσική που κερδίζει το παιχνίδι των αισθήσεων φτιάχνοντας τα δικά της χρώματα. Η μυρωδιά σου.
Σάββατο ξημερώματα και η φωνή σου έρχεται ψιθυριστή στ’ αυτιά μου. Το όνειρο της παρουσίας σου και η κάθε μας συνάντηση με τριγυρνούν. Το άγγιγμα σου καθώς το χέρι σου χώνεται κάτω από το ρούχο. Τα δάχτυλά σου... Μοιάζουν τόσο λίγες αυτές οι στιγμές που αμφιβάλλω για την αλήθεια τους...
Με παρηγορεί η ελπίδα ότι με σκέφτεσαι.
Γλυκιά μου!

τηλεπάθεια

Δεν το πιστεύω….μπήκα στον Χρίστοφερ ΑΚΡΙΒΩΣ τη στιγμή που έφυγες εσύ (ήμουν και δυο λεπτά πριν!!!) Όλα είναι καινούρια, παράξενα, γλυκά, η ζωή μου έχει γίνει πιο πλούσια πιο συναρπαστικά. Τραγουδώ: "ήρθες βροχή μου κι άλλαξες αυτή την ερημιά"

βρέχει...

Όταν βρέχει μου λείπεις πιο πολύ. Θέλω και βυθίζομαι σ’ αυτή την υγρή θλίψη της μοναξιάς για να σκέφτομαι την παράδοσή μου σε σένα. Κάνω βόλτες μοναχικές στις ερημιές της πόλης και αναλογίζομαι... στιγμές όμορφες.
Όταν βρέχει σε νοσταλγώ περισσότερο. Οι εικόνες σου μέσα μου ξυπνούν και με συντροφεύουν, μου ξαναγεννούν τα συναισθήματα της γαλήνιας χαράς που σου οφείλω. Σ’ ακούω να μουρμουρίζεις τραγουδιστά τον φλοίσβο της θάλασσας.
Όταν βρέχει θέλω να κοιτώ τα καθρεφτάκια των ματιών σου. Αυτά με κάνουν να βλέπω τον εαυτό μου με τρόπο μοναδικό. Τον κόσμο τριγύρω σα δικό σου κόσμο. Και μέσα τους να χάνομαι.
Όταν βρέχει μ’ αρέσει να σου μιλώ...

ακόμα

ακλόμα δε συνήλθες άσωτε υιέ;

φωτιές

Τα μάτια σου καίνε
Τα σωθικά μου καίγονται

μόνο γιατί

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι’αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου
..................................................
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα
μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο

σβήστο και διάβαστο

σ' αγαπώ

διάβαστο και σβήστο

τι εννοείς: "σου αρέσει να δίνεσαι;"

πριν και μετά

πριν διαβάσω τι έγραψες:

Τι ζούμε; Και πόσο φταίμε γι’ αυτό;
Να ζω άβουλα μέσα στα όνειρά σου.

και μετά:

Είμαι μέσα σου, δική σου κατασκευή.
Δε με βλέπεις μόνο, ακόμη περισσότερο, με φτάχνεις...

ποίηση

είσαι ποιητής διάολε!
το’ ξερα και το’ ξερες ότι το’ ξερα
δίνεις αξία/χρώμα σε όλα ζεις τις αντιφάσεις σου αγκαλιάζεις το απρόοπτο το απίθανο
χάνεσαι στη λεπτομέρεια
διαγράφεις τον εαυτό σου τον ξεγυμνώνεις τον σβήνεις τον ξαναβρίσκεις- δε σε νοιάζει
βουλιάζεις στη στιγμή
και μη μου πεις ότι ΕΓΩ σε βλέπω έτσι...

ερωτήματα

Το σίδερο μπορεί να μην έλκεται -όσο και αν δε το ζητά- από το μαγνήτη;
Φταίει ο μαγνήτης που έλκει το σίδερο;
Είναι δυνατό δυο μαγνήτες να μη ‘βρούν τον τρόπο να κολλήσουν;
Μπορώ να μη σκέφτομαι το κορμί σου να ξυπνά το πρωί;

άνευ ορίων

είναι η φαντασία σαν ένας ζωγραφικός πίνακας με αχνά χρώματα κι έρχεται μερικές φορές η απίστευτη πραγματικότητα που συγκλίνει με το όνειρο και τα χρώματα γίνονται άξαφνα φωτεινά και πραγματικά, σχεδόν μαγικά- έτσι, όταν μίλησες για «β...», άρχισε το καρδιοχτύπι γιατί το κορμί μου είναι συνέχεια τόσο ξαναμμένο που το μόνο που σκέφτεται είναι τους δικούς σου πόθους, να τους μοιραστώ άνευ ορίων άνευ όρων- μόνο μη μου μπερδεύεις το παρελθόν- είναι τόσο καυτό το παρόν, για μένα τουλάχιστον. Πρέπει να το ξεκαθαρίσεις μέσα σου αυτό, είναι ο δικός σου μοναχικός δρόμος, το λέω για σένα- εγώ είμαι, ας πούμε, εντάξει

ώρες

Οι ώρες δεν κυλούν, το βράδυ πλησιάζει βασανιστικά αργά και ‘γω σκέφτομαι πότε θα ξαναβρεθούμε δίπλα. Ν’ ακούσω το γέλιο της ζωής που ζωγραφίζει το πρόσωπο σου, αυτό που τόσο γλυκαίνει...

και σήμερα

Μια τόσο στυλάτη παρουσία προχωρά στους δρόμους της πόλης χαρίζοντας μιαν άλλη μυρωδιά στο βάδισμά μου. Και σήμερα ήσουν τόσο καθημερινά ωραία!

μετά δυο μήνες και μια βδομάδα

μια φορά κι έναν καιρό
όπως λεν τα παραμύθια
κυνηγούσα τ'όνειρο
για να μάθω την αλήθεια

μετά δυο μήνες

ό,τι γράφεις είναι σαν να το'γραψα εγώ... όλα μου φαίνονται απίστευτα... η διαφορά είναι ότι εγώ φοβάμαι