Σάββατο, Σεπτεμβρίου 16, 2006

ποίηση

είσαι ποιητής διάολε!
το’ ξερα και το’ ξερες ότι το’ ξερα
δίνεις αξία/χρώμα σε όλα ζεις τις αντιφάσεις σου αγκαλιάζεις το απρόοπτο το απίθανο
χάνεσαι στη λεπτομέρεια
διαγράφεις τον εαυτό σου τον ξεγυμνώνεις τον σβήνεις τον ξαναβρίσκεις- δε σε νοιάζει
βουλιάζεις στη στιγμή
και μη μου πεις ότι ΕΓΩ σε βλέπω έτσι...