βρέχει...

Όταν βρέχει μου λείπεις πιο πολύ. Θέλω και βυθίζομαι σ’ αυτή την υγρή θλίψη της μοναξιάς για να σκέφτομαι την παράδοσή μου σε σένα. Κάνω βόλτες μοναχικές στις ερημιές της πόλης και αναλογίζομαι... στιγμές όμορφες.
Όταν βρέχει σε νοσταλγώ περισσότερο. Οι εικόνες σου μέσα μου ξυπνούν και με συντροφεύουν, μου ξαναγεννούν τα συναισθήματα της γαλήνιας χαράς που σου οφείλω. Σ’ ακούω να μουρμουρίζεις τραγουδιστά τον φλοίσβο της θάλασσας.
Όταν βρέχει θέλω να κοιτώ τα καθρεφτάκια των ματιών σου. Αυτά με κάνουν να βλέπω τον εαυτό μου με τρόπο μοναδικό. Τον κόσμο τριγύρω σα δικό σου κόσμο. Και μέσα τους να χάνομαι.
Όταν βρέχει μ’ αρέσει να σου μιλώ...