τόσο λίγες

Παρασκευή βράδυ με το χειμώνα πίσω από την πόρτα. Αυτό που μού ‘ρχεται στο νου είναι η ζεστασιά του κορμιού σου μέσα σ’ ένα τοπίο που παίρνει τα θαμπά χρώματα της πρωινής ψύχρας. Ταξίδια σ’ άδειους δρόμους, μουσκεμένους από τη βροχή ή την πρωινή υγρασία. Μουσική που κερδίζει το παιχνίδι των αισθήσεων φτιάχνοντας τα δικά της χρώματα. Η μυρωδιά σου.
Σάββατο ξημερώματα και η φωνή σου έρχεται ψιθυριστή στ’ αυτιά μου. Το όνειρο της παρουσίας σου και η κάθε μας συνάντηση με τριγυρνούν. Το άγγιγμα σου καθώς το χέρι σου χώνεται κάτω από το ρούχο. Τα δάχτυλά σου... Μοιάζουν τόσο λίγες αυτές οι στιγμές που αμφιβάλλω για την αλήθεια τους...
Με παρηγορεί η ελπίδα ότι με σκέφτεσαι.
Γλυκιά μου!