πρίσμα

να που είδα κι αυτή την πλευρά του ανήσυχου και σοβαρού
γεμάτου έννοια και φροντίδα

τίποτα

Αυτό το τίποτα, που λες ότι δεν έχεις κλέψει, παρακαλώ να το κρατάς προσεκτικά στα χέρια σου.

παρέλαση

όλες οι ανομίες κάναν παρέλαση το βράδυ στη σκέψη μου
ό,τι μπορεί να κάνει ένας άντρας και μια γυναίκα
εσύ, εσύ είσαι, εσύ
τώρα μόνο τ’ όνομά σου σκέφτομαι και νιώθω το γνώριμο παλμό

απορία

τι γεύση έχει η αναμονή, γλυκιά ή πικρή;
(δεν είδα ακόμα το προηγούμενο…)

μ' αφήνεις;

Έχω ανάγκη λίγο να σε σκέφτομαι, μ' αφήνεις;

το δεύτερο λάμδα

είσαι στον κόσμο μου, γλυκιά μου κλέφτρα....
κράτα όσο θες αυτό το τίποτα που λες ότι δεν έκλεψες...

ο κλέψας του κλέψαντος

εγώ δεν έκλεψα τίποτα, αλήθεια! αντίθετα, προσπάθησα να μη σ’ ερωτευτώ…

αγαπώ τις σκιές

σήμερα ανταμώσαν οι «σκιές» μας
(στην ψυχολογία «σκιά»: το μέρος του εαυτού που δεν θέλεις ν’ αντικρύσεις
και συνήθως το προβάλλεις στους άλλους)
εγώ: αγχωμένη, εκνευρισμένη λόγω της δυσκολίας μου να ζητώ τη βοήθεια των άλλων, ακόμα και τη δική σου
εσύ: σχολαστικός, αυστηρός, επικριτικός

το λάμδα της τρέλας

είμαι στον κόσμο σου...

κύματα

Ξέρεις πώς ονομάζεται αυτό που νιώθω; Ροή ενέργειας! Νιώθω το κύμα της ν’ ανεβοκατεβαίνει σ΄ όλο μου το σώμα, να στροβιλίζει κάθε μου κύτταρο, κι όταν είμαστε μαζί, … κλείνει το κύκλωμα!

φεύγω...

εσύ νομίζεις δε μου λείπεις; αλλά κρύβομαι στο μαξιλάρι και σε σκέφτομαι, φεύγω μέσα σου, βάζω το χέρι μου στο πρόσωπο και έχω τη μυρωδιά σου...

άγγελοι

σιωπηλές εικόνες σου γεμάτες χρώματα γίνονται άγγελοι που τριγυρνούν στη σκέψη μου.
Υ.Γ. Μήπως ξανασυναντηθήκαμε στις 5:00;

σεβντάς

Φέρνω τα λόγια σου ξανά και ξανά στ’ αυτιά μου (το αριστερό …βούλωσε!) μα ήμουν τόσο μεθυσμένη που δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα- νομίζω ότι όταν ξανασκέφτομαι τις στιγμές, τότε τις ζω πραγματικά ενώ η πραγματικότητα είναι τόσο απίστευτη που περνά σαν όνειρο.
θα’ θελα να μπορώ να κρατιέμαι πάντα στο οριακό, στο τυχαίο, στο παιχνίδι. Να μην περιμένω, να νιώθω κάθε φορά την έκπληξη που μου χαρίζουν τα αναπάντεχα δώρα σου. Κι όμως δεν τα καταφέρνω. Μου λείπεις, μου λείπεις. Εγώ που γνώρισα το θάνατο, θα’ πρεπε να’ χω τη δύναμη να σε νιώθω δίπλα μου κι ας λείπεις, κι αν ποτέ φύγεις, ν’ αντλώ ενέργεια απ’ τη μνήμη. Μα δεν είναι η σκέψη, είναι το σώμα που πονά.

θάλασσά μου2

πνίγομαι μέσα σου

χωρίς να 'χω διαβάσει

μα πώς γίνεται όσο πιο πολύ με γνωρίζεις τόσο περισσότερο να -νομίζω ότι- μ’ αγαπάς

η φράση εκείνη

μόνο αυτή σου η φράση -τόσο ρυθμική, τόσο μελωδική τόσο παθιασμένη φτάνει για να με τρελλάνει λιώνω λιώνω στην ιδέα της λαχτάρας σου χωρίς ανταπόκριση τα μάτια σου να σβήνουν να γίνονται σύννεφο σε φαντάζομαι βαλαντωμένο ξάγρυπνο να αναδιπλώνεσαι απ’ τον πόθο και λιγώνομαι
(είδα ότι μου’χεις γράψει κάτι αλλά σου στέλνω πρώτα χωρίς να το’ χω διαβάσει)

αμήχανο

αμήχανο μέσα στη βουή του πλήθους άκουσα ψιθυριστό ένα τόσο όμορφο «σ’ αγαπώ»

όνειρό μου

Μόλις τώρα διάβασα τα δύο προηγούμενα. Είναι ένα απαλό άγγιγμα στο σβέρκο μου, που νομίζω ότι δείχνει την αγάπη σου. Θα κοιμηθώ τόσο ήσυχα με σένα στο όνειρό μου. Όνειρό μου καληνύχτα!
Υ.Γ. Ήταν τόσο όμορφα και σήμερα μαζί σου. Μ’ αρέσει να ‘μια μαζί σου μέσα στον κόσμο, να σε ανακαλύπτω και μέσα στον κόσμο.

το σ' αγαπώ

ό, τι λες για μένα ισχύει για σένα, πώς δεν το βλέπεις;
εσύ είσαι η φωτιά και είσαι ο χείμαρρος
(με καις και με δροσίζεις)
κι εσύ είσαι που τα δίνεις όλα
μήπως εσύ δεν έδωσες όλα σου τα γραπτά πριν να με γνωρίσεις
και χωρίς να τα γυρεύεις πίσω
είσαι ποτάμι ορμητικό, παράφορο τρελλλλλλό
κι ορμάς αλλά και σκέφτεσαι συνέχεια κι ας αναιρείς δε σε νοιάζει
δε φοβάσαι τις λέξεις
εγώ είμαι πιο μυστικοπαθής
οι λέξεις πολλές φορές με περιορίζουν
-ενώ με καίει, μου καίει τη γλώσσα
φοβάμαι να το πω
αφήνω να με ζεματάει και να με διαρρέει

γοητεία του παιχνιδιού

Μα έχει το παιχνίδι την αξία του- δεν είναι όλοι «παίκτες», κι αν είναι, δεν είναι καλοί παίκτες. Να ρισκάρεις, να γοητεύεσαι, να παθιάζεσαι, να μεθάς όταν «κερδίζεις», να σε παραπλανά γλυκά η θεά Τύχη, να σωπαίνεις όταν βλέπεις να χάνεις, να σβήνει το εγώ σου. Να μαζεύεις μυστικά τις δυνάμεις σου και να προσαρμόζεσαι σ’ όσα έρχονται μπροστά σου. Να εκμαυλίζεσαι αλλά και ν’ αναγκάζεσαι να κρατηθείς στα όριά σου. Να μαθαίνεις ποια είναι τα όριά σου καθώς και τα όρια του άλλου.
Να βρίσκεις κάποιον που να μπορεί να παίζει μαζί σου, μεγαλείο!

σε νιώθω

όχι! δεν είναι μόνο η γοητεία του παιχνιδιού, δεν είναι μόνο αυτό που φτιάχνουμε. Τουλάχιστον για μένα είναι περισσότερο αυτό που συναντώ σε σένα και τότε η συνείδησή μου ταράζεται. Αχ, ζήτα μου να στα εξηγήσω...
Υ.Γ. σ’ ένιωσα στις 5:00 όταν άνοιγες τα posts, σε νιώθω και τώρα ν’ ανασαίνεις στο λαιμό μου. Καληνύχτα.

με το σώμα

παίζουμε κι οι δυο γιατί μας γοητεύει το παιχνίδι ανάμεσα στις δυο πραγματικότητες το «πραγματικό» και το φανταστικό- φτιάχνουμε παραμύθια και θαρρώ έχουμε κι οι δυο συνείδηση -ένας τέτοιος μύθος είναι ίσως όλες αυτές οι αναλογίες πίσω απ' τα χειρόγραφα- σε γυρεύω απελπισμένα σ’ αγαπώ με το σώμα που ποτέ δεν κάνει λάθος
Υ.Γ. στις 5:00 δεν μπόρεσα να γράψω γιατί με πρόλαβες εσύ…

διαβάζοντάς σε (2)

Πες μου, πες μου αλήθεια ταιριάζουν τα δυο κομμάτια; Βασανίζομαι καθώς διαβάζω το παζλ της ψυχής σου που μου προσφέρεις;

θα μου απαντήσεις;

Με ρώτησες αν παίζω μαζί σου και βιαστικά απάντησα πως όχι, μακάρι να ‘παιζα. Το ξανασκέφτομαι μέρες τώρα. Ναι παίζω, όμως ποιος γράφει το ρόλο; την πλοκή; Ποιος καθορίζει την εξέλιξη; Θα μου απαντήσεις;

Δάσος ανομολόγητων επιθυμιών

υπόσχεση πρώτη
Η γλώσσα ψάχνει σ’ όλες τις πτυχώσεις του αριστερού αυτιού, καταλήγει στο λοβό. Το στόμα κλείνει για να ρουφήσει αυτό το σαρκώδες σημείο σου.

υπόσχεση δεύτερη
Η γλώσσα αγγίζει τα χείλη σου, καθώς αυτά μισανοίγουν περιφέρεται στα δόντια, αποτραβιέται για να αποφύγει τη δική σου που προτείνεις. Καθώς ανοίγεις το στόμα για να διαμαρτυρηθείς ψάχνει να βρει τον ουρανίσκο σου...

υπόσχεση τρίτη
............. ................. ............... ............... ...........

"γιατί μου τα' δωσες;"

Γιατί λοιπόν σου «δάνεισα το παρελθόν», παρά το τραγούδι;

θέλησα να το δεις μόνος σου ότι αυτά που άλλοι μπορεί να θεωρούν αδυναμία
εσύ κι εγώ τα θεωρούμε δύναμη
να χάνεις όλες σου τις βεβαιότητες
να προσπαθείς να καρφώσεις το φευγαλέο
ν’ ακροβατείς στα όρια του εαυτού
να ρισκάρεις να χάσεις τα πάντα για ένα πουκάμισο αδειανό
να είσαι ερωτευμένος με τον έρωτα
να τα βλέπεις όλα μοναδικά κι αναντικατάστατα
να’ χεις πολλές διαφορετικές αγάπες και μάλιστα ταυτόχρονα (!)
να προσπαθείς να βρεις έκφραση για το ανείπωτο
να γράφεις για τον εαυτό σου και μόνο
να μη σε νοιάζει αν όλα αυτά θα χαθούνε

χωρίς να ξεχνάμε ότι εγώ στέκομαι στη θηλυκή πλευρά της σελήνης
ενώ εσύ περνάς ορμητικά απ’ τους πλανήτες

διαβάζοντάς σε

Στους δρόμους της πόλης περπατά
θλιμμένη
και μονολογεί
η ομορφιά της νιότης
Με χρώματα ζωγραφίζει τις
σκέψεις της στο χαρτί
Μέσα στο πλήθος χάνεται από το βλέμμα μου
Μα μ’ έβαλε μέσα της και την ακολουθώ
Με τσαλακώνει σαν τα σημειώματά της
Με διπλώνει στην πίσω τσέπη του μπλουτζήν
Με ξεχνάει στο πλυντήριο, ξεθωριάζω
Μα πάλι με ξαναβρίσκει
και με κρατά τρυφερά στα χέρια της
με φιλά
με φυλά μες στην καρδιά της

στο μάγουλο

Ησύχασε μουτράκι μου. Σου στέλνω ένα απαλό χάδι στο μάγουλο. Ναι, κάπου υπάρχω και σε σκέφτομαι, ονειρεύομαι... όσα απ' ότι έγραψες έσβησα. Σιωπηλά μέσα μου...

χθες βράδυ

γέλασα τραγούδησα μέθυσα ξενύχτησα
μες στην αγκαλιά σου, νύχτα, παραδόθηκα

θα'πρεπε;

μήπως θα΄πρεπε να σβήσεις το προηγούμενο;

μούδιασμα

μου λείπεις μου λείπεις τώρα που αρχίζει και σκοτεινιάζει/ ...................................... ............... .................................... ............... ....................... .................... .............. .................. ........................... ............................ ....................................... ................. όμως θα σκέφτομαι ότι κάπου κι εσύ στο σύμπαν υπάρχεις και ονειρεύεσαι τα ίδια ............... ............................ ............................ .................................... ..................... ............. .............. ................... ορμή

δε θα ‘ θελα να στο πω με λόγια αλλά

αγαπώ τα μάτια σου που καίνε

δυο λόγια

1. μα και οι φαντασιώσεις να συμπίπτουν;
2. μ’ αρέσει που γράφεις τη τρέλλα μα δύο λ, μάλλον πρέπει να προσθέσουμε κι άλλα.

να μου το λες

κι αν μ' αγαπάς, να μου το λες μ΄ αρέσει, να σ΄ ακούω γλυκά μου χειλάκια...

πειράζει;

νιώθω σα ναρκομανής να θέλω ό,τι μου λείπει κι όταν είναι κει ακόμα περισσότερο

να σε σκέφτομαι

είναι τόσο όμορφα

πρωινή υγρασία

φαντάζομαι τα υγρά σου μάτια με φόντο τη βροχή
με γεμίζει γλύκα η εικόνα του βλέμματος
γεμάτου φθινοπωρινή λαχτάρα

χάδι

ένα απαλό χάδι στην πλάτη για καληνύχτα ή καλημέρα

τρέλα

"κάποιος" παίζει μαζί μας βάζοντας μας να ζήσουμε αυτήν την τρέλα...

μήπως

Έφερα στη βαλίτσα μου λίγο …παρελθόν!
(-μη φοβάσαι, δε θα σου ζητήσω να τ’ ανταλλάξουμε…)
Μόνο να ρίξεις μια ματιά
να νιώσεις την ταραχή μου
που τόσο εύστοχα έριξες τ’ ανυποψίαστα βέλη σου στις πιο κρυμμένες κόχες
στο πιο μυστικό σημείο της καρδιάς

θα βάλω τα πακέτα το’ να δίπλα στ’αλλο
το’ να πάνω στ’ άλλο, αγκαλιά
ν’ αναρωτηθούν ψιθυριστά
μήπως και γνωριζόμασταν από τότε

καλημέρα

και ακόμη βρέχει....

απουσία

το μόνο μου παράπονο είναι που δε σε βλέπω

φως

Βρέχει δυο μερόνυχτα τώρα. Βλέπω στο φως σου όσα ποτέ δεν είδα. Βρίσκεσαι μέσα μου, αστραπή μου...

στο λαιμό

ένα υγρό άγγιγμα της γλώσσας...

όπως δεν το είδα

μου βασανίζει το μυαλό η εικόνα του προσώπου σου όπως δεν το είδα, τα μάτια σου όπως φαντάζομαι ότι θολώσαν και με λιγώνει αυτό το γνώριμο κύμα στα λαγόνια

άσωτε υιέ

γιατί με "κολάζεις" με τα τόσα όμορφα λόγια;
δεν είπαμε να συνέλθουμε;

λιώνω απ'τη γλύκα
κάθε μου κύτταρο γυρεύει την ένωση
σα ναρκωτικό όταν λείπεις
λείπεις...

εσύ

εσύ, πάλι και πάλι δίπλα μου
και γω να αγχώνομαι μήπως και γω δε ξερω τι
και συ να με καθησυχάζεις με τη γλυκιά φωνή σου

πάλι εσύ δίπλα μου

1. Ποιος με γνώρισε τόσο καλά; με νοιάστηκε ή με σκέφτηκε; σ’ ευχαριστώ και θέλω κάτι να σου ζητήσω... Σήμερα τόσες συγκινήσεις, ένα χάδι, μια μικρή αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί, πολλά φιλιά, εξομολογήσεις (είχες διάθεση) και κρίσεις. Πότε με γνώρισες τόσο καλά;
2. Το μεσημέρι ήσουν δίπλα μου. Οι αισθήσεις μου απορυθμίστηκαν στο κορμί σου, το πόθησα... το άρπαξα και το γεύτηκα... παράφορα...
3. Ταιριάζουμε σε πολλά (ακόμη και σ’ αυτά που διαφέρουμε) ή είναι μια ψευδαίσθηση που μου δημιουργεί ο έρωτας;
4. Πήρα απ’ το χέρι σου νερό...
5. Καληνύχτα σου όνειρό μου

αν μου μιλάς

σ' ακούω να μουρμουρίζεις τραγουδιστά φιλιά

αν δε κοιμάσαι

σκέφτομαι, μια γλυκιά καληνύχτα για σένα

αν ξυπνάς

καλή σου μέρα αν ξυπνάς