σεβντάς

Φέρνω τα λόγια σου ξανά και ξανά στ’ αυτιά μου (το αριστερό …βούλωσε!) μα ήμουν τόσο μεθυσμένη που δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα- νομίζω ότι όταν ξανασκέφτομαι τις στιγμές, τότε τις ζω πραγματικά ενώ η πραγματικότητα είναι τόσο απίστευτη που περνά σαν όνειρο.
θα’ θελα να μπορώ να κρατιέμαι πάντα στο οριακό, στο τυχαίο, στο παιχνίδι. Να μην περιμένω, να νιώθω κάθε φορά την έκπληξη που μου χαρίζουν τα αναπάντεχα δώρα σου. Κι όμως δεν τα καταφέρνω. Μου λείπεις, μου λείπεις. Εγώ που γνώρισα το θάνατο, θα’ πρεπε να’ χω τη δύναμη να σε νιώθω δίπλα μου κι ας λείπεις, κι αν ποτέ φύγεις, ν’ αντλώ ενέργεια απ’ τη μνήμη. Μα δεν είναι η σκέψη, είναι το σώμα που πονά.